Artist: GREEN CARNATION
Album: THE QUIET OFFSPRING (DIGI)

Release date: 2005
Media type: CD

Green Carnation was niet meer in 1991, toen Tchort besliste om met andere groepen verder te werken. De rest van de groep vormde In The Woods en bracht met die formatie enkele prachtige albums uit. In 1998 kwam Tchort terug en dat was meteen de reincarnatie van Green Carnation. Nu zijn ze al aan hun vierde album toe. Ze hebben in ieder geval hun sporen nagelaten in de progmetal wereld. Ik hield niet echt van hun debuut album, maar hun tweede plaat “Light of Day, Day of Darkness” was een echt meesterwerk, dat moeilijk zal te evenaren zijn. Het bevat een 60 minuten durend episch progressief nummer dat overliep van de variatie. Het volgend album “A Blessing In Disguise” was totaal anders, met kortere nummers, maar toch nog complex, donker en progressief. En nu, met “The Quiet Offspring”, wordt de verandering verder gezet.

“The Quiet Offspring” is harder dan zijn voorgangers. De nummers zijn minder ingewikkeld wat ze meteen toegankelijker maakt. De muziek blijft echter donker, vergelijkbaar met Katatonia, maar de refreinen zijn catchy en melodieus. De meeste nummers zijn traag of in een midtempo en ik had liever wat uptempo nummers gehoord.

Mijn voorkeur gaat uit naar: “Between The Gentle Small & The Standing Tall“, dat me doet denken aan “Enter Sandman” tijdens de intro, maar dat al vlug overgaat in een echte Green Carnation song. “A Place for Me”, met een kalm begin maar een prachtig refrein met uitstekende, maar eenvoudige gitaar opvullingen, perfect ingespeeld tegen het ritme in. “The Everlasting Moment”, met een ongelooflijk catchy refrain en een “crunchy” ritme gitaar, die overal op dit album aanwezig is. “Purple door, Pitch black”, met een ongelooflijk mooie gitaarsolo en mooie keyboard klanken. “Childsplay part I” dat opent met een melancholisch cello geluid en dramatische zang. De samenzang op dit nummer geeft je rillingen langs je ruggegraat. Een prachtige, eerder donkere ballad. In feite kan ik bijna ieder nummer nomineren voor beste song. Hoe meer ik de CD beluister hoe meer nummers eruit springen en ook hoe meer progressieve invloeden boven komen drijven. “Pile of Doubt” is een van de meest progressieve nummers. Het album wordt progressiever naar het einde toe. “When I was You’” bevat Radiohead, Porcupine Tree invloeden. Het album eindigt met een traag, jazzy stuk op piano. Een mooi einde voor een groots album.

Dit album is dus minder ingewikkeld, toegankelijker en harder dan hun vorig werk, met zeer melodieuze, catchy refreinen, maar de muziek blijft een donkere sfeer uitstralen. De energie en emotie druipt van je muziekinstallatie. Mijn progressieve kant geeft hen een 8/10 maar mijn ‘metal’ kant geeft hier een welverdiende 9 voor, wat resulteert in een ‘overall’ 8,5.
De vorige CD was album van de maand bij Prog-Nose, terwijl dit nieuwe werk verdient om keuze van de maand te zijn bij Metal-Nose. Afwisseling en kwaliteit drijven boven!!!

Tracklist :

01 The Quiet Offspring (4:05)
02 Between The Gentle Small & The Standing Tall (4:15)
03 Just When You Think It's Safe (5:18)
04 A Place For Me (5:26)
05 The Everlasting Moment (5:09)
06 Purple Door, Pitch Black (4:12)
07 Childsplay Part I (4:47)
08 Dead But Dreaming (5:26)
09 Pile Of Doubt (5:56)
10 When I Was You (7:22)
11 Childsplay Part II (4:23)
Playing Time: 56:24

Musicians :

Tchort (Terje Vik Schei): Guitar
Michael Krumins: Guitar
Kenneth Silden: Keyboards
Kjetil Nordhus: Vocals
Stein Roger Sordal: Bass, Guitar
Anders Kobro: Drums
Guest Musician: Bernt Moen: Keyboards, Piano (07,11)